ایجاد دومین جمهوری 'اسکیتستان' در مزارشریف

سهراب ۹ سال دارد و می‌گوید در میان خانواده و نزدیکانش، او اولین کسی‌ است که سواد آموخته است.

او از قوم کولی است که در افغانستان به نام 'جوگی' هم یاد می‌شوند.

سهراب شش ماه می‌شود که برای آموختن سواد و اسکیت‌سواری به مدرسه "اسکیتستان" در مزارشریف می‌آید.

او می‌گوید: "پدر و مادرم بی‌سواد هستند. پدرم در چوپ فروشی کار می‌کند. همه خوشحال‌اند که من اینجا می‌آیم".

مدرسه "اسکیتستان" سهراب و بقیه بچه‌های خیابانی را سر ساعت هشت صبح از جاهای مختلف در شهر گرد می‌آورد.

من‌ هم در ماشینی که این بچه‌های کولی را از جاهای مختلف جمع‌آوری می‌کرد، با آنها یکجا شدم.

همه بچه‌هایی که در اتوبوس همراه من بودند، می‌گفتند خوشحالند که برخلاف نسل‌های قبلی‌شان، آنها هنجار شکنی کرده و در کنار اسکیت سواری، سواد هم می‌آموزند.

آنها معتقدند که نسل‌های پیش از آنها نه علاقه‌ای به آموختن سواد داشتند و نه هم می‌خواستند بچه‌های شان را به مراکز سرگرم کننده بفرستند.

پارک اسکیت همین تازگی‌ها در مزارشریف راه افتاده است.

این دومین پارک بزرگ اسکیت سواری در افغانستان است.

اولین پارک را الیور پرکوییچ استرالیایی ۷ سال پیش در کابل ایجاد کرد.

پروژه‌ای که "اسکیتستان" نام گرفت و هدفش آموزش بازی با اسکیت‌بورد به نوجوانان افغان است.

مدرسه "اسکیتستان" مزارشریف در بیرون شهر بنا شده‌ است؛ با ساختمان‌های مدرن در محوطه بزرگ و سبز.

این پارک برای حد اقل ۱۰۰ دختر و پسر، فرصت آموختن سواد و اسکیت سواری فراهم کرده است.

حد اقل نیمی از شاگردان مدرسه "اسکیتستان" مزارشریف به کار در کوچه و خیابان مشغولند.

فرصتی که این‌جا برای‌شان فراهم شده، به گفته خودشان فوق‌العاده است.

'نسل متفاوت'

صمیم ۱۳ سال دارد و هفت‌ماه می‌شود که اسکیت سواری می‌کند.

او می‌گوید: "خوشحالم که این فرصت برایم مساعد شده. خیلی از بچه‌های افغان این شانس را ندارند. خوشحالم که در مزارشریف چنین جایی است که می‌شود لذت برد."

صمیم مثل بقیه بچه‌های مدرسه ساعت هشت صبح به مدرسه می‌آید و بعد از سپری کردن چند ساعت در کلاس های سواد آموزی، به تمرین اسکیت می‌پردازد.

وقتی این همه بچه‌های شاد را در پارک اسکیت می‌بینید، آدم چنین احساس می‌کند که نسل جدیدی در افغانستان در حال ظهور است.

مثل سراج‌الدین، ۱۷ ساله که یکسال می‌شود اسکیت بازی می‌کند.

او می‌گوید پدرش در اوایل خیلی موافق آمدنش به این مدرسه نبوده است: "فکر می‌کنم من فرقی با بچه‌های اروپایی ندارم. من نمی‌توانم مثل پدرم و یا پدر بزرگم باشم. دنیا عوض شده و اینترنت و کمپیوتر دیدگاه ما را عوض کرده."

این تغییرات را می‌شود در حضور دختران هم به خوبی مشاهده کرد.

حد اقل نیمی از شاگردان این مدرسه دختران هستند.

نیلوفر سروش یک سال می‌شود در این مدرسه مشغول آموزش است.

او می‌گوید: "میخواهم اسکیت را به شکل عالی یاد بگیرم و بعدا به کشورهای خارجی رفته و نمایش بدهم تا بقیه ببینند که دختران افغان هم توانمندی این کار را دارند."

مبارکه محمدی، یکی دیگر از شاگردان این مدرسه هم می‌گوید که دوست دارد روزی در آمریکا نمایش اسکیت بدهد.

"دختران امروز افغان فرصت‌های خوبی دارند که باید از آن استفاده کنند. وضعیت ما زنان عوض شده و ما به عنوان نسل جدید باید تابوها را بشکنیم."

'فرصت استثنایی'

بزرگ‌مهر حیدری، مسئول اسکیتستان مزارشریف، می‌گوید مدرسه اسکیت سواری به علاوه گردهم آوردن بچه‌های خیابانی، کمک کرده تا شاگردان تحمل و یکدیگر پذیری را بیاموزند.

او به بی‌بی‌سی گفت: "ما به علاوه بر اسکیت سواری، برنامه‌هایی در بخش تربیت رهبران آینده و بازگشت به مکتب هم داریم. هدف نهایی ما آموزش و پرورش و فراهم آوردن زمینه سرگرمی برای بچه های افغان است."

فارغ از این‌که جوانان و نوجوانانی که به پارک اسکیتستان مزارشریف می‌آیند از طبقات مختلف اجتماعی هستند، آنچه اینجا برای آنها فراهم کرده، اعتماد به نفس و فرصت بی‌نظیری است که هزاران کودک دیگر در آن کشور از آن محرومند.

سهراب، از محدود شاگردان کولی این مدرسه امیدوار است روزی معلم شود: "می خواهم سواد را کامل یاد بگیرم و بعدا تمام جوگی‌ها را سواد یاد بدهم. آرزو دارم خارج از افغانستان بروم و در مسابقات بین المللی اسکیت سواری شرکت کنم."