ليک لوست خاونداندان کولى شي ده مجله نه نورو ته د ليک لوست په ور زده کولو کې ګټه واخلي

دا مجله د اوريدونکو په منځ کې او په ځانګړې توګه ليک لوست ته د خلکو د هڅولو په لاره کې ګټوره ثابته شوه او شهرت يې وموند. ډير ژر احساس شوه چې مجله يوازې هغه کسان لوستلاى شي چې په ليک لوست پوهيږي نو ځکه د ١٩٩٥ کال د جون په مياشت کې په دولسمه ګڼه کې يوه بله برخه " چيرته چې ښوونځى نشته " ور زياته شوه .

د يادونې وړ بولم چې د خپلو دوو تنو همکارانو ښاغلو قادر مرادى او بريالي باجوړي له مرستى او هڅو نه په دې نوي ابتکار کې يادونه وکړم ځکه چې پرته د دوى له مرستې او زيار نه د دې کار د عملي کيدلو امکان نه و .

هغه څه چې موږ د اماتورانو په توګه په دې برخه کې سرته رسولي دي دا وو چې له ډرامې نه مو يو کرکټر يا يوه پيښه غوره کوله او هغه به مو د يوې ساده کيسې په ډول راوړله . وروسته به مو کيسه د درس په شکل تر کار لاندې نيوله او د ميسې په باب به مو تمرينونه جوړول .

موږ ډيره هڅه وکړه چې دا درسونه د امکان تر حده د تخصصي او مسلکي بنديزونو نه لرې وساتو او په دې ډول د استفاده کوونکو شمير زيات کړو. موږ درس په غير رسمي بڼه ترتيب او داسې مخکې يووړ چې د منځنۍ سطحې د ليک لوست خاوندان وکولى شي له هغه نه نورو ته د ليک لوست په ور زده کولو کې ګټه واخلي.

د يادولو وړه ده چې په حاضره ګڼه کې هغه ټولې نيمګړتياوې سمې شي . هيله لرو چې ګران لوستونکي به زموږد راتلونکوخپرونو د لا ښه کولو لپاره خپلې نظريې و نه سپموي.

په پاى کې هيله مند يم چې دا خپرونه به زده کوونکو ته ګټوره وي .